And i have promises to keep...

Stopping by Woods on a Snowy Evening

Whose woods these are I think I know.
His house is in the village, though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.
The only other sound's the sweep
Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark, and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.

Robert Frost

Κάθομαι στο  γραφείο κι είναι όμορφα επιτέλους!
Τακτοποιημένο, καθαρό, ευχάριστο..
Κι απ το μυαλό μου δεν λέει να ξεκολλήσουν οι στίχοι που επαναλάμβανα ακόμα και στον ύπνο μου χτες βράδυ.
δεν ξεκολλά απ το μυαλό μου το ποίημα, μάλλον η τελευταία στροφή:
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.
Όταν είπα θέλω να πεθάνω το εννοούσα.
Εδώ και χρόνια θέλω να πεθάνω, θέλω να ησυχάσω.
Κουράστηκα
από τον πόνο που κουβαλώ συνέχεια μέσα μου
Ο πόνος είναι συνέχεια εκεί βουβός συνήθως,
εκτός απ τις στιγμές που ουρλιάζω λίγο να αποσυμπιεστεί ή τις σπάνιες στιγμές του φυσικού πόνου…

Σαν να πατώ λίγο την βαλβίδα σε μια χύτρα ταχύτητας όσο όσο να μην κάνει έκρηξη…
Μπορώ να λειτουργώ φαινομενικά σαν να μην είναι εκεί.
Κανείς δεν τον βλέπει κι εγώ ξέρω πως είναι εκεί επειδή τον νιώθω,

Το βάρος του πάντα εκεί,
κάποιες μέρες ελαφρύτερο,
κάποιες ασήκωτο.

Όταν πονάει το σώμα…
εκείνο το κλάμα όταν βγαίνει..
είναι ο πόνος της ψυχής που στάζει προς τα έξω μέσω του πόνου του σώματος…
Πόσο απίστευτα το χρειάζομαι!

Είναι πρωί, βρέχει... είναι σκοτεινά και κάνει κρύο.
Θέλω τόσο πολύ να έρθει επιτέλους η Άνοιξη!

Παλιες πληγες...

Η εμφάνιση Του παλιου Φίλου άνοιξε παλιές πληγές.

Σήμερα ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα με όλες τις μνήμες εκείνης της εποχής.
Το πόσο απίστευτα απέραντα με πόνεσαν όλοι.
Τόσο που όσο και να έβαζα μπροστά από όλους τη μάσκα της αδιάφορης και όσο κι αν προσπάθησα να το απωθήσω τόσα χρόνια σχεδόν κυριολεκτικά ένιωσα να αιμορραγώ.

Κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου σαν παιδάκι και ρωτούσα με παράπονο γιατί?
Ποιό ήταν αυτό το τεράστιο μου έγκλημα για το οποίο με καταδίκαζαν επανειλημμένα, με πλήγωναν επανειλημμένα μέχρι να ματώσω και να διαλυθώ?
Και μάτωσα και διαλύθηκα και επί 28 χρόνια ζω σαν παρίας στην ίδια μου την ζωή πληρώνοντας για το έγκλημα στο οποίο με καταδίκασαν.

Θεέ μου πόσο πονάει ακόμα!
Σαν φρέσκια πληγή…


Ίσως γιατί εμένα τελικά οι πληγές μου δεν κλείνουν αν δεν ξαναπεράσω όλο τον πόνο απ την αρχή, αλλά διυλισμένο πλέον από όλα όσα είμαι σήμερα.
Αλλά πρέπει να αφεθώ να αιμορραγήσω.
Να αφήσω το πληγωμένο κορίτσι των 17-18 ετών να βγάλει όλο τον πόνο και την αγανάκτηση και τον θυμό και τις ενοχές που κατάπινε και κατάπινε και κατάπινε μέχρι που έγινε τόσα κιλά.


Πολύ βαριά όλα αυτά, σε τραβάνε σαν άγκυρα σ ένα βυθό απόγνωσης κι ανυπαρξίας.

Είναι τόσο γαλήνια και ήρεμα στην ανυπαρξία μέσα και δεν πονάει τόσο φρικτά.
Αλλά …δεν ζεις.
Απλά επιβιώνεις και κοιτάς τις μέρες, την ζωή την ίδια να περνά χωρίς ουσιαστικά να λαμβάνεις μέσα απ αυτά που φέρνει απόλαυση.
Λες κι η καταδίκη τους, που εγώ επέβαλα στον εαυτό μου βέβαια, αφού αφορούσε την απόλαυση μου, έπρεπε να μου την στερήσει για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Γιατί?

Γιατί κάποιος καλοθελητής πλησίασε τον Π. και του είπε «Α! Είσαι με τη Λ.? Θα καλοπεράσεις» ή όλους τους υπόλοιπους που τον ρωτούσαν «Πως μπορείς να είσαι μαζί της?»…

Πόσο θά ‘θελα να μπορούσα να ήμουν εκεί, να αγκάλιαζα τη μικρή λ. Να της έλεγα πως δεν εγκλημάτησε επειδή ακολουθούσε τη φύση της, να την προστατέψω σαν σκύλα που είμαι σήμερα δαγκώνοντας λαρύγγια αν χρειαστεί, από όσους έπαιρναν τα δώρα της όχι απλά χωρίς να τα εκτιμούν αλλά φτύνοντας μες τη ζωή και την ίδια της την ψυχή γι αυτά που τους χάρισε.
Πόση αγνωμοσύνη, πόση κακία, πόση βλακεία και πόσα κολλημένα μυαλά!
Θά θελα να την φροντίσω όσο κι όπως δεν την φρόντισε ποτέ κανείς και να πάρω τις βαριές ενοχές από πάνω της, να την αγκαλιάσω και να της δείξω πόσο υπέροχη, ξεχωριστή είναι και πόση αγάπη της αξίζει, κυρίως για τον εαυτό της και όλα όσα ήταν, πριν ρουφήξει όλη τη λογοκρισία τους, το φαρμάκι τους, την τοξικότητα τους και μετατραπεί σε θύμα τους…


Πόσο κουρασμένη είμαι…
Όλη μου η ψυχή γεμάτη πληγές, κακοποιημένη από όλη την κοινωνία.
Δεν αντέχω άλλο πόνο Θεέ μου!

Όταν το σώμα δεν αντέχει τον πόνο, έρχεται η λιποθυμία σαν λύτρωση.
Η ψυχή λιποθυμά με άλλους τρόπους.
Αλλά πάντα δυστυχώς συνερχόμαστε.

Είπα δυστυχώς…η ενόρμηση θανάτου στο μεγαλείο της.
Η απόλυτη λύτρωση από κάθε πόνο…

Πως απ τους βυθούς μπορεί κάποιος να αναδυθεί στην επιφάνεια ειλικρινά δεν ξέρω.
Έπαψα να πλατσουρίζω στους απύθμενους ωκεανούς των φόβων μου, νομιζόμενη πως κολυμπώ χρόνια τώρα.
Και κολυμπώ και κολυμπώ και κολυμπώ...αλλά πουθενά η πολυπόθητη στεριά.

Κι η κούραση μου απέραντη...αλλά συνεχίζω χωρίς πνοή σχεδόν να κολυμπώ, να ξεκουράζω πιασμένη από ύφαλους τα χέρια μου για λίγο, για να συνεχίζω το ατέρμονο μου κολύμπι προς την πολυπόθητη στεριά.

Έρωτας ως βάση του D/s

 

Προσωπικά διαχωρίζω τον έρωτα από την Αγάπη απόλυτα.

Θα χρησιμοποιήσω τους ορισμούς του Σκοτ Πεκ, γιατί με εκφράζουν:

«…η εμπειρία του να ερωτεύεται κανείς είναι μια ερωτική εμπειρία, που συνδέεται συγκεκριμένα με τη γενετήσια ορμή. Δεν ερωτευόμαστε τα παιδιά μας ακόμα κι αν τα αγαπάμε πολύ βαθιά. Δεν ερωτευόμαστε τους φίλους μας του ίδιου γένους — εκτός αν έχουμε ομοφυλοφιλικές τάσεις — ακόμα κι αν νοιαζόμαστε πολύ γι αυτούς. Ερωτευόμαστε μόνον όταν συνειδητά ή ασυνείδητα παρακινούμαστε από σεξουαλικά κίνητρα.
….
Το ερωτικό αίσθημα δεν είναι μια εκδήλωση βούλησης.
Όσο κι αν είμαστε ανοιχτοί σ' αυτό, ή όσο κι αν το ποθούμε, η εμπειρία μπορεί ακόμα να μας διαφεύγει.
Αντίθετα, η εμπειρία μπορεί να μας βρει σε στιγμές που σαφώς δεν τη γυρεύουμε, όταν μας είναι άβολη και ανεπιθύμητη.

Είναι τόσο πιθανό να ερωτευτούμε κάποιο άτομο με το οποίο φανερά δεν ταιριάζουμε, όσο και με κάποιο άτομο με το οποίο ταιριάζουμε περισσότερο.
Μάλιστα, μπορεί ακόμα να μη μας αρέσει ή να μη θαυμάζουμε το αντικείμενο του πάθους μας και αντίστροφα, έστω κι αν προσπαθήσαμε όσο ήταν ανθρώπινα δυνατό, μπορεί να μην καταφέραμε να ερωτευτούμε ένα πρόσωπο που βαθιά σεβόμαστε και με το οποίο μια βαθιά σχέση θα μας ήταν από κάθε άποψη επιθυμητή.

Αυτό δε σημαίνει ότι η εμπειρία του ερωτικού αισθήματος απαλλάσσεται από την πειθαρχία.

Οι ψυχίατροι, για παράδειγμα, συχνά ερωτεύονται τους ασθενείς τους, όπως άλλωστε και οι ασθενείς τους ερωτεύονται ωστόσο, από προσήλωση στο καθήκον τους προς τον ασθενή, και στον δικό τους ρόλου ως θεραπευτών, είναι συνήθως ικανοί να αποτρέψουν την κατάρρευση των συνόρων του εγώ τους, και να παραιτηθούν από τον ασθενή ως ρομαντικό αντικείμενο.

Ο αγώνας και το συνακόλουθο βάσανο της πειθαρχίας είναι τρομεροί. Αλλά η πειθαρχία και η θέληση μπορούν μόνο να ελέγχουν την εμπειρία, δεν μπορούν να τη δημιουργούν.

Μπορούμε να διαλέγουμε τον τρόπο που θα αντιδράσουμε στην εμπειρία του έρωτα, αλλά δεν μπορούμε να διαλέγουμε την ίδια την εμπειρία.

Το ερωτικό αίσθημα δεν είναι μια επέκταση των ορίων ή των συνόρων ενός ατόμου είναι ένα μερικό και προσωρινό γκρέμισμα τους.
Η επέκταση των ορίων ενός ατόμου προϋποθέτει προσπάθεια. Ο έρωτας έρχεται χωρίς προσπάθεια. Οκνηρά και απείθαρχα άτομα είναι εξίσου πιθανό να ερωτεύονται, όσο και τα ενεργητικά και αφοσιωμένα στα καθήκοντα τους άτομα.

Μόλις η πολύτιμη στιγμή του ερωτικού αισθήματος παρέλθει και τα σύνορα έχουν επανέλθει στην πρωτύτερη θέση τους, το άτομο μπορεί να απαλλαγεί από την ψευδαίσθηση, αλλά συνήθως δεν αποκτά καθόλου ευρύτερη αντίληψη από την εμπειρία. Όταν, ωστόσο, τα όρια επεκτείνονται ή διευρύνονται, έχουν την τάση να παραμένουν απλωμένα.

Η αληθινή αγάπη είναι μια διαρκής αυτο-διευρυνόμενη εμπειρία.

Ο έρωτας δεν είναι.»

Πιστεύοντας αυτά που πιστεύω λοιπόν, θεωρώ πως ο έρωτας σαν βάση για Ds σχέση είναι μια λανθασμένη και κακή βάση.

Ds πρέπει να κάνεις είτε επειδή έχεις ανάγκη να υποτάσσεσαι (επί μέρους, ή ολοκληρωτικά), είτε επειδή έχεις ανάγκη να Υποτάσσεις (επί μέρους, ή ολοκληρωτικά).
Αυτή είναι η σωστή βάση.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όταν υπάρχει η σωστή βάση, απαγορεύεται να ερωτευτεί κανείς.

Μπορεί να σημαίνει επιπρόσθετα προβλήματα για την υποταγή (είτε τη μερική, είτε την ολική) , μπορεί να σημαίνει και το ανάποδο, μπορεί να σημαίνει και τα δύο ταυτόχρονα.

Όσοι Κ νιώθουν πως όταν είναι ερωτευμένοι είναι ανίκανοι να διατηρήσουν την κυριαρχία τους, μπορούν να προσπαθήσουν να τον αποφύγουν ή να το δουν ως πρόκληση, να μπορούν παρά το ότι είναι ΚΑΙ ερωτευμένοι να επικυριαρχήσουν.

Όσες σ. νιώθουν πως με το να τις ερωτευτεί ο Κ γίνεται υποχείριο τους, μπορούν να προσπαθήσουν να τον αποφύγουν.

Όσες σ. νιώθουν πως πέφτει από τον «θρόνο» του όποιος τις ερωτευτεί, επειδή οι ίδιες θεωρούν εαυτό σκουπίδι και ανάξιο και όποιος συνεπώς τις ερωτευτεί κάποιο πρόβλημα έχει, μπορούν να προσπαθήσουν να τον αποφύγουν.

Κι όσοι νομίζουν πως ο έρωτας είναι η βάση της Ds σχέσης, καλό θα ήταν να αποφύγουν την Ds σχέση.

Γιατί η κάθε γυναίκα που εγώ γνωρίζω, συμπεριφέρεται με κάποιους τρόπους «υποτακτικά» όσο είναι ερωτευμένη.
Αυτό όμως δεν την κάνει υποτακτική, αν δεν υπάρχει μέσα της η ανάγκη για υποταγή.
Κι αν δεν υπάρχει τι θα συμβεί όταν μια βανίλλα γυναίκα παύει να είναι ερωτευμένη? Φεύγει και η επιθυμία για υποταγή.
Το έχω δει τόσες φορές να συμβαίνει που προσωπικά πείσθηκα.
Γυναίκες με σαδομαζοχιστικές τάσεις, να προσπαθούν να χωρέσουν στα υποτακτικά ρούχα από έρωτα, συγχύζοντας την απόλαυση από τον σαδομαζοχισμό με το Ds.
Και κάποιους Κ. να νομίζουν πως έχουν υποτακτική, επειδή τους κάθεται να την δείρουν και του λένε πόσο τον λατρεύουν και θα έκαναν τα πάντα γι αυτόν, για να δουν την μετατροπή του αρνιού σε μαινόμενη σκύλα, μόλις ο έρωτας περάσει και κάποια εντολή δεν τις καυλώνει αρκετά.

Η υποτακτική δεν κάνει χατίρι Στον Κύριο της με την υποταγή της. Χάρη αν μπορεί κάποιος να το ονομάσει έτσι, κάνει στον εαυτό της επειδή, αναγνωρίζει τις ανάγκες της και η ανάγκες της την οδηγούν στην υπακοή, αυτό την ολοκληρώνει.
Με ή χωρίς έρωτα.

Ο έρωτας ΠΑΝΤΑ περνά.
Η ανάγκη για υπακοή/υποταγή (για όσες είναι σκλάβες το 2ο) είναι συνεχώς μέσα μας.

Η Αγάπη δε….είναι ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο…

Θέλω και Ανάγκη

Για μένα αυτός ο διαχωρισμός είναι από τους σημαντικότερους που χρειάζεται να κάνει αργά ή γρήγορα όποιος επιθυμεί να ασχοληθεί με Ds.

Οι παρανοήσεις αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα απίστευτα πολλές, ακόμα και ανάμεσα σε σοβαρούς lifestyles.

Απόψεις όπως:

1.         Μα είναι δυνατό να έχουν οι υ. θέλω?

2.         Ο σκλάβος ούτε ανάγκες έχει ούτε "θέλω" Η μόνη του ανάγκη και βούληση είναι να υπηρετεί τον /την Κυρίαρχο…

3.         Είναι αρκετό να γνωρίζει Εκείνος. Η μόνη ανάγκη μιας υποτακτικής είναι να της επιτρέπεται να νιώθει την παρουσία Του.

Και αρκετές παρόμοιες, ακούγονται μεν όμορφα σαν παραμύθι στα αυτιά κάποιων, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά αυτό ακριβώς: Μύθοι.

Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ανάγκες.

Από τις πιο βασικές που αφορούν την επιβίωση του, μέχρι πιο σύνθετες που αφορούν την ψυχική του υγεία.

Και κάθε άνθρωπος έχει επιθυμίες/θέλω.

Αντιλαμβάνομαι πως είναι αναμφισβήτητα  βολικό να αποποιηθεί η σκλάβα κάθε ευθύνη απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό και την υποχρέωση της να κατανοεί και να διαχωρίζει με τη βοήθεια του αφέντη της ενίοτε ακόμα και τις ίδιες ανάγκες αυτές οι οποίες την οδήγησαν να ψάξει για Αφέντη αντί για γκόμενο.

Και να αναλάβει και η ίδια την ευθύνη αυτής της επιλογής, για να μην παρανοεί μέσα της πως μπαίνει σε τέτοια σχέση επειδή η ίδια  είτε απλά επιθυμεί είτε το έχει ανάγκη και δεν κάνει σε κανένα χάρη με κάποιο "δώρο" υποταγής για το οποίο ο Κ θα πρέπει να πληρώνει το αντίτιμο που η ίδια μέσα στο κεφάλι της καθόρισε, ανάλογο με το αντίτιμο που ζητά η βανίλλα γκόμενα για να κάτσει κάποιου...

Είναι αναμφισβήτητα βολικό να λέμε, Εκείνος πάντα ξέρει, πάντα αντιλαμβάνεται, πάντα είναι σε θέση να διαχωρίσει, πάντα είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών…

Ένας μικρός Θεός, μάντης, παντογνώστης και πάνσοφος.

Απόλυτη απεμπόληση κάθε ευθύνης για τον ίδιο μας τον εαυτό μυρίζει αυτό και είναι τόσο εύκολο για το ανεκπαίδευτο υ. που ένας από τους συνηθέστερους μηχανισμούς επιβίωσης ως βανίλλα είναι η προβολή ευθυνών για τα πάντα στους άλλους…

Είναι το γενικό χαρακτηριστικό δυσκολίας να ασχοληθούν με κάποιους τομείς της ζωής τους, επειδή δυσκολεύονται αναμφισβήτητα και να φτάσουν στην απόλυτη τεμπελιά και να δημιουργήσουν την επιθυμία να Ρθει ο Αφέντης στο λευκό του άτι, να καλπάσει δυναμικά κι αποφασιστικά και να πάρει από τους ώμους του κακόμοιρου κάθε βάρος, κάθε ευθύνη, κάθε υποχρέωση, για να μπορεί το υ. να είναι δεμένο και να χύνει όλη μέρα….

Ακούγεται κωμικοτραγικό, αλλά αυτό συμβαίνει από λίγο έως και πολύ στις αρχές, όταν το υ. δεν γνωρίζει, δεν έχει εκπαιδευτεί, δεν έχει παρά ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ.

Παρά τις αμέτρητες του ανασφάλειες και αυτοκαταστροφικές τάσεις και φόβους και φοβίες, το υ συνήθως έχει και την αντίθετη πλευρά που θεωρεί εαυτό "δώρο Θεού", το μοναδικό, το ανεπανάληπτο, το καλύτερο, το πιο ανθεκτικό, το πιο καλό, το πιο τρυφερό, το τόσο αλτρουιστικό...και η λίστα ανάλογα διαφοροποιείται και αλλάζει.

Είτε τα εκφράζει, είτε τα κουβαλά σαν ωρολόγια βόμβα μέσα του σαν παράπονο, σαν αίσθηση ανικανότητας του Κ, όταν αυτά τα θέλω του δεν ικανοποιούνται όταν το ίδιο κρίνει πως θα έπρεπε να ικανοποιούνται, με τους τρόπους που φαντάζεται πως πρέπει να ικανοποιούνται, όταν θεωρεί πως πρέπει να ικανοποιούνται, είναι εκεί.

Το έχω ξαναπεί.

Δεν υπάρχει πιο εγωκεντρικό κακομαθημένο ζώο, από το ανεκπαίδευτο υποτακτικό.

Κι αν υπάρχει κάποια βασική πρώτη ευθύνη στον εν δυνάμει Αφέντη του ανεκπαίδευτου υ, δεν είναι να του ξεχειλώσει την κωλοτρυπίδα, αλλά να του δώσει να καταλάβει και να ανακαλύψει, να διαχωρίσει, να αναγνωρίσει ποιες είναι οι ανάγκες του και ποια τα θέλω του κάθε δεδομένη περίοδο, μια και εκτός από τις βασικές ανάγκες, οι υπόλοιπες διαφοροποιούνται και εξελίσσονται με το πέρασμα του χρόνου και να επιμείνει σ αυτό αν το υ. αντιστέκεται.

Δεν είναι τυχαίο που στο παραδοσιακό Ds μια εν δυνάμει σκλάβα έπαιρνε την εντολή να γράψει δοκίμια.

Από το τι σημαίνει για την ίδια υποταγή, σκλαβιά, ποια είναι τα θέλω της, ποιες οι ανάγκες της κ.ο.κ.

Αυτό γινόταν για να δει αφενός ο Κ. σε ποιο σημείο βρίσκεται η μέλλουσα σκλάβα Του και τι αντιλήψεις κουβαλά, ώστε να την βοηθήσει να τις διαμορφώσει και αφετέρου για να προβληματιστεί και η ίδια η σκλάβα.

Γιατί όσο το υ. θεωρεί πως η "υπακοή" του -την οποία συνήθως στην αρχή το υ ορίζει ως υπακοή σε ότι και όταν το ίδιο γουστάρει να υπακούσει και για όσο προς Θεού αυτό δεν ξεβολεύει το ίδιο-  είναι το αντίτιμο που πληρώνει στον Κ για να το αναλάβει και το ίδιο δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα πέρα από το να υπακούει και να έχει τον Άλλο να κάνει τα πάντα γι αυτή την κακόμοιρη υπακοή, αντί να συνειδητοποιεί πως πρωτίστως υπακούει/υποτάσσεται επειδή το ίδιο έχει αυτή την ανάγκη, τότε …

θα συνεχίσουμε να γινόμαστε μάρτυρες θλιμμένων κορασίδων που μετά από κάθε αποτυχημένη προσπάθεια, με μένος επιτίθενται είτε στον πρώην Κ, είτε στο ίδιο το σχήμα του Ds και  καταγράφουν λίστες με τα πρέπει και δεν πρέπει που «οφείλει» να κάνει ο Κ για να του κάνουν το χατίρι να τον χρίσουν Κ και να τον υπακούσουν, προσπαθώντας για άλλη μια φορά να προβάλουν κάθε ευθύνη σε οτιδήποτε άλλο, πέρα από τον εαυτό τους και την απαίτηση να αλλάξει όλο το σύμπαν, ο Κ, το βδσμ το ίδιο για να ταιριάζει στην τεμπελιά ή/και την αδυναμία τους να κάνουν τον απλούστερο διαχωρισμό και να κατανοήσουν πως είναι εκεί ..

όχι για να οδηγήσουν, αλλά για να οδηγηθούν, όχι για να ορίσουν αλλά για να ορισθούν, όχι για να εξουσιάσουν, αλλά για να εξουσιαστούν κ.ο.κ. και να πάψουν να λειτουργούν σαν κακομαθημένα παιδάκια κάθε φορά που δεν γίνεται το δικό τους.

Και αναμφισβήτητα και ο Ίδιος ο Κ. οφείλει να έχει αυτοεκπαιδευτεί κατά ανάλογο τρόπο.

Πως όμως μπορεί κάποιος να διαχωρίσει τα Θέλω από τις Ανάγκες?

Ο ευκολότερος κατ εμέ τρόπος είναι να θέτεται η ερώτηση:

Μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό?

Αν η απάντηση είναι ναι – τότε μιλάμε ΔΕΝ μιλάμε για ανάγκη, αλλά για επιθυμία -θέλω ---> δεν είναι απαραίτητο να το έχω αυτό, αλλά μπορεί να θέλω να το έχω.

Αν η απάντηση είναι όχι – τότε μιλάμε για Ανάγκη --->Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα υγιής -είτε σωματικά είτε νοητικά αν δεν το έχω αυτό και σίγουρα ποτέ δεν θα μπορώ να είμαι ολοκληρωμένη.

 

Τα θέλω αλλάζουν, εξελίσσονται ή ακυρώνονται, δεν είναι γραμμένα με πύρινα γράμματα σε πέτρα.

Οι ανάγκες είναι σταθερές και ενώ μπορούν να καταπιεστούν, ποτέ δεν μπορούν να εξαφανιστούν.

Αλλά για να απαντήσουμε και να έχει η απάντηση ισχύ, πρέπει να απαντούμε ειλικρινά, χωρίς φόβο και πάθος και να ξαναθέτουμε αυτή την ερώτηση, όπως περνά ο καιρός και εξελίσσεται τόσο η σχέση, όσο κι εμείς οι ίδιοι.

(Συνεχίζεται)

Υποταγή

Για μένα Υποταγή είναι η κατάληξη και όχι η αφετηρία.

Μου φαίνεται αδιανόητο να πω, πως γνώρισα Τον τάδε Κύριο και αμέσως η υποταγή-ιδιότητα βγαίνει στην επιφάνεια, σαν το μαύρισμα άμα βγεις στον ήλιο ένα πράμα.

Όπως μου φαίνεται αδιανόητη η ταύτιση μεταξύ Υπακοής και Υποταγής, η ταύτιση της επιθυμίας για υποταγή με Υποταγή, η ταύτιση του sub mode ή slave mode ή το λιώσιμο μέσα στην καύλα με Υποταγή κ.ο.κ.

Και βέβαια δεν πιστεύω και τίποτα δεν κατάφερε 11 χρόνια τώρα να με πείσει πως η Υποταγή είναι κάτι που μπορείς να βάλεις και να βγάλεις, ανάλογα με τον ρόλο που επιλέγεις να παίξεις κάθε στιγμή, για όσους παίζουν ρόλους.

Η Υποταγή είναι για μένα η σελίδα εκείνη που ανοίγει, όταν μια σκλάβα πέρασε από εκπαίδευση, έζησε ως σκλάβα, μπορεί και υπακούει πλέον αυθόρμητα, χωρίς αντιδράσεις, αντιστάσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις κι αναλύσεις, κάτι που βιώνεται συνέχεια, μια κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι όταν περάσεις από την Παράδοση.

Κι η Παράδοση είναι να μπορείς να στέκεσαι απόλυτα ειλικρινά γυμνή μπροστά Του.

Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Να μπορέσεις να ξεπεράσεις κάθε επιθυμία να κρύβεις οποιοδήποτε κομμάτι σου, ακόμα και τις σκέψεις ή όσα θεωρείς μειονεκτήματα σου, ή «άσχημα» σου.

Να μην γνωρίζεις ούτε που πας, ούτε καν ποια κατεύθυνση Ακολουθεί.

Να ΑΝΗΚΕΙΣ ως σύνολο, με κάθε υποσύνολο, με κάθε σκέψη, με κάθε ανάσα, εντελώς διάφανη, χωρίς ουδεμία προσπάθεια χειρισμού ή αποκωδικοποίησης όπως βολεύει των εντολών, ή επιλεκτικές εκφράσεις υπακοής.

Εκείνο που γεννήθηκε μέσα μου όταν γνώρισα Τον Κύριο μου, ήταν επιθυμία κάποια στιγμή, μετά από εκπαίδευση, σκληρή δουλειά, παλινδρομήσεις και πισωγυρίσματα, συνεχείς προσπάθειες και επιμονή και συνέπεια να κατορθώσω να ακουμπήσω την πραγματική μου ουσία και να παραδώσω όλο μου το είναι μεταφορικά και κυριολεκτικά σ Αυτόν.

Αυτό για μένα είναι Υποταγή.

Στο μεταξύ αξιοποιώ την Υπακοή, η οποία είναι επιλογή και η οποία πλέον συμβαίνει αυτόματα.

Και πρόσφατα βίωσα την Παράδοση κι εκεί άνοιξε ένα εντελώς καινούριο κεφάλαιο, με διαφορετικές απαιτήσεις, διαφορετικού είδους εκπαίδευσης, διαφορετικά δρομολόγια…

Ελπίζω πως κάποια στιγμή θ ακουμπήσω και την Υποταγή. 

Η Υποταγή στην οποία αναφέρομαι δεν είναι κάτι που αφορά επιβολή του Κ προς το υ..

Έχω την εντύπωση, χωρίς να είμαι και 100% βέβαιη -πως αρκετοί όταν χρησιμοποιούν την λέξη "υποταγή" εννοούν κάτι ανάλογο της αίσθησης που ένιωσα την 2η κιόλας μέρα της πραγματικής μας συνάντησης με Τον Κύριο, που τα γόνατα μου λύθηκαν από μόνα τους, χωρίς εμφανή λόγο ενώ απλά στεκόμασταν και έπεσα στο πάτωμα και φίλησα τα πόδια του, νιώθοντας πως εκείνη είναι η θέση μου. 
Κι από τότε αυτό δεν άλλαξε στα 8 χρόνια που είμαι ιδιοκτησία του, όσα στάδια και δυσκολίες κι αν είχε η σχέση αυτή.

Λαμβάνοντας υπόψη την ανθρώπινη φύση, ιδιαίτερα την υποτακτική, την οποία μελετώ χρόνια και μέσα από τις παρατηρήσεις και τις συνομιλίες με άλλες υποτακτικές και σκλάβες, ελληνίδες και ξένες, κατέληξα πως από εκείνη την αίσθηση μέχρι την απόλυτη πραγματική Παράδοση –κάτι που αφορά λιγότερο το συνειδητό και περισσότερο το ασυνείδητο- η οποία μπορεί να οδηγήσει στην απόλυτη Υποταγή, όπως την όρισα πιο πάνω, το απόλυτο Ανήκειν, αν είναι να το ονομάσω αλλιώς για να γίνει πιο κατανοητό, χρειάζεται χρόνος, εκπαίδευση, πολύ δουλειά και από τους δύο και δεν είναι κάτι που μπορεί να επιβληθεί από κανένα προς κανένα.
Αναμφισβήτητα κάποτε έρχεται ευκολότερα, κάποτε δυσκολότερα και κάποτε δεν έρχεται ποτέ κι αναμφισβήτητα αυτό εξαρτάται και από το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη η σκλάβα και τις ατομικές τις δυνατότητες κι ικανότητες, αλλά και αντίστοιχα εκείνες Του Κ. να την καθοδηγήσει, να την εκπαιδεύσει, να την οδηγήσει μέσα από την αλληλεπίδραση τους σ αυτήν.

Βρίσκω τρομερά ενδιαφέρουσα τη διαφορά στον τρόπο που ερμηνεύει ο καθένας τις λέξεις και ειδικότερα την λέξη Υποταγή, την οποία ένιωσα στο πετσί μου πρόσφατα, όταν Κάποιος Κύριος με ρώτησε πόσο συχνά υποτάσσομαι.
Εμφανές τι εννοούσε και πόσο μακριά είναι η δική του ερμηνεία από τη δική μου.

Μου είναι σημαντικό να εμβαθύνω όσο είμαι ικανή να το κάνω, μου είναι σημαντικότερο να καταφέρνω να βλέπω τα πράγματα όπως είναι κι όχι όπως θα ήθελα να είναι ή πως θα ήθελα να φαίνονται πως είναι μπας και με κρίνει κανείς κι αποφασίσει πως δεν είμαι αρκετά οτιδήποτε και για Εκείνον είναι σημαντικότερο να είμαι ακόμα και με τον εαυτό μου ειλικρινής και ευτυχώς δεν έχει ανάγκη να αποδείξει σε κανένα πόσο Ικανός Αφέντης είναι και τι και με ποιους τρόπους μπορεί να Επιβάλει οτιδήποτε.

Στα 25 χρόνια ενασχόλησης Του με το χώρο, πλέον γνωρίζει πως καλές οι θεωρίες και όλα τα "ανεβαστικά" που τσαμπουνάνε συχνά πυκνά οι σκλάβες στον ίδιο τους τον εαυτό, προσπαθώντας να εκλογικεύσουν τις επιλογές τους και να δημιουργούν ροζουλιά συννεφάκια απόλυτης παράδοσης και υποταγής για να βγάζουν τη μέρα, όπως και όλα όσα σε στιγμές συναισθηματικής Νιρβάνας λένε στους Κ τους, αλλά αυτά όλα απέχουν παρασάγγας από την ωμή πραγματικότητα, όταν μιλάμε για ανθρώπους με ασυνείδητο εμπλεκόμενους σε σχέσεις όπου αυτό συχνότατα νιώθει απειλημένο κι αντιδρά με τρόπους που δεν μπορεί κανείς να προβλέψει με σιγουριά… 

Από κει και πέρα…
Ο καθένας μπορεί να βρει την ευτυχία με διαφορετικό τρόπο και έχοντας διαφορετικές ερμηνείες

Η Αγάπη μου.

Μπορώ να σας προσφέρω Την Αγάπη.
Όχι την αγάπη σαν συναίσθημα, αλλά Την Αγάπη ως βίωμα…

Διαλογιζόμουν και μας είδα…

Μας είδα λίγο μεγαλύτερους από τώρα…ένα πανέμορφο γοητευτικό ζευγάρι, με κρατούσατε από την λεπτή μου μέση και γελούσαμε ευτυχισμένα.

Μετά μας είδα ώριμους, εσείς με άσπρα μακριά μαλλιά όμορφα περιποιημένα μαζεμένα πίσω, να με κρατάτε απ τη μέση και να περνάμε όμορφα.

Και μας είδα πάρα πολύ γέρους…Καθισμένους μέσα στο πράσινο, αγκαλιά…είχα το κεφάλι μου στο στήθος σας και γύρω ήταν πανέμορφα και μπορούσες να δεις χιλιόμετρα μακριά και γύρω μας πουλιά να τιτιβίζουν και έπαιζαν πολλά μικρά παιδάκια κι ακούγονταν φωνές απ το σπίτι πιο πάνω…

Και σας χαμογέλασα κι έλαμπε στα μάτια μου η αγάπη, η αγάπη για τον Σύντροφο μου, τον Συνοδοιπόρο τόσων χρόνων, τον Αφέντη μου, τον εραστή μου, τον φίλο μου, τον πατέρα μου, τον αδελφό μου, το παιδί μου…Και με κοιτάξατε με λατρεία και με φιλήσατε απαλά στο στόμα…
Κι έγειρα με ένα χαμόγελο το κεφάλι στο στήθος σας και ….έφυγα. Και πήγα αλλού να περιμένω την επόμενη μας συνάντηση…
Κι η τελευταία μου σκέψη ήταν πως χαίρομαι που φεύγω πρώτη, γιατί ποτέ δεν θα άντεχα να σας χάσω.

Έτσι σας αγαπάω Αφέντη μου…
Τόση είναι η αγάπη μου για σας.
Βαθύτερη από τον πιο βαθύ ωκεανό…
Ειλικρινής κι απλή η αγάπη μου.
Προτιμά το θάνατο, από μια ζωή χωρίς εσάς. Και τον δέχεται με ευχαριστίες.

Ξέρω πως άλλες είναι καλύτερες, ομορφότερες, νεότερες, σκλαβότερες, λεπτότερες κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο πιο από μένα.

Αλλά ποτέ δεν θα πιστέψω πως οποιαδήποτε μπορεί να σας αγαπήσει τόσο απόλυτα, τόσο βαθιά, τόσο αφοσιωμένα που να έδινε τη ζωή της για σας.
Χρειάζεται μια ειδική ψυχοσύνθεση κάτι τέτοιο, χρειάζεται να τύχει να συμπέσουν τόσα πολλά μαζί, που να δημιουργούν τέτοιες προϋποθέσεις για να φτάσει κάποιος στην απέραντη αγάπη που έχω εγώ για σας. Και πιστεύω στη μοίρα. Πιστεύω πως είναι γραφτό να είμαστε μαζί.

Ποτέ δεν θα σας πρόδιδα.
Ποτέ δεν θα σας εγκατέλειπα.
Ποτέ δεν θα έβαζα τον εαυτό μου πρίν από σας.
Την ευχαρίστηση μου πριν απ τη δικιά σας.
Αν είχα μόνο ένα κομμάτι ψωμί και πεινάγαμε κι οι δύο, θα σας το πρόσφερα με την καρδιά μου.
Τόσο σας αγαπώ.

Που αν και είμαι αυτή που είμαι, θα θυσίαζα κάθε μελλοντική ερωτική μου επαφή, αν αυτό εσείς επιθυμούσατε.
Θα σας φρόντιζα και θα σας στήριζα και θα σας εμψύχωνα και θα σας χαλάρωνα και θα σας ..αγαπούσα.
Θα σκότωνα για σας, θα έμπαινα ανάμεσα στην σφαίρα και σε σας με θάρρος κι αυθόρμητα.
Και θα σας αγαπούσα…

Σας ικετεύω Αφέντη μου….είμαι ημιλιπόθιμο απ την δίψα και την πείνα μου για σας….πάρτε με κοντά σας….Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω όλα όσα μπορώ, να είμαι χρήσιμη σε σας…
Να σας λατρεύω και να σας φροντίζω και να σας καυλώνω και να σας χύνω και να είμαι πάντα εκεί όσο με θέλετε και να εξαφανίζομαι μόλις κουραστείτε…Και πάντα και συνέχεια να σας αγαπάω. Και ποτέ δεν θα το αμφισβητούσατε…Γιατί ξέρετε τόσο βαθιά μέσα σας πως είναι η αλήθεια…Θα ήσασταν ασφαλής μαζί μου…Θα νιώθατε καθημερινά το μέγεθος της αφοσίωσης μου και την απεραντοσύνη της αγάπης μου για σας.

Ας βιώσουμε μαζί Την Αγάπη Λατρεμένε μου Πρίγκιπα σας ικετεύω…

αιώνια σκλάβα Σας.

Αντίσταση κι Αντίδραση

This summary is not available. Please click here to view the post.

Μια "συνηθισμένη" μέρα στην δουλειά

Άλλη μια μέρα στη δουλειά σκέφθηκα, και με κούραση που η χτεσινή βραδιά δεν κατάφερε να νικήσει, εντελώς μηχανικά ετοιμάστηκα και έφτασα στη δουλειά με τη συνηθισμένη καθυστέρηση των 15 λεπτών.

Μέχρι τις 9.30 είχα χαθεί μέσα σε αριθμούς και υπολογισμούς, τους οποίους παραμέρισα με χαρά για να τηλεφωνήσω και να ξυπνήσω Τον Κύριο μου, όπως είχα διαταγή από την προηγούμενη.

Η αγουροξυπνημένη φωνή Του έκανε τις αισθήσεις μου να ξυπνήσουν και μια ανατριχίλα με διαπέρασε.

Όσο μιλάγαμε, ένιωθα μια απέραντη ανάγκη να γονατίσω, νοερά στα πόδια Του και παρακάλεσα γι' αυτό. Με χαρά Τον άκουσα να το επιτρέπει ζητώντας μάλιστα ν ακούσει και τι γλώσσα μου να γλύφει κάτι… γονάτισα και άρχισα να γλύφω το πάτωμα μέσα στο γραφείο μου νιώθοντας απέραντη ηδονή, που βρισκόμουν έστω και νοερά στα πόδια Του.
Στο μυαλό μου είχε εντελώς εκτοπιστεί η πραγματικότητα και δεν με ένοιαζε που η πόρτα ήταν ανοιχτή, που οποιοσδήποτε περνούσε θα μπορούσε να με δει στο πάτωμα. Υπήρχε μόνο η ανάγκη να γίνω το χώμα στα πόδια Του.

Με ρώτησε κάποια στιγμή τι φορούσα, και Του περιέγραψα την λεπτή μαύρη μπλούζα που άφηνε όλο το μπούστο εκτεθειμένο, το παντελόνι και τα εσώρουχα μου και με τρόμο Τον ακούω να με Ρωτάει, πως θα ένιωθα αν μου έδινε διαταγή να γδυθώ εντελώς.
Για μερικά δέκατα του δευτερόλεπτου πέρασαν απ το μυαλό μου οι πραγματικότητες μου, το γραφείο, ο προϊστάμενος και οι συνάδελφοι, οι πελάτες και τι πιθανό να έλεγαν και πως θα αντιδρούσαν σε κάτι τέτοιο, αλλά αμέσως μετά, όλο μου το είναι αντέδρασε με μια απόλυτη υπακοή και επιθυμία να Τον ευχαριστήσω.
Του απάντησα λοιπόν πως θα ένιωθα ντροπή, αλλά και περήφανη μια και θα υπάκουα σε εντολή Του.

Μόλις το εξέφρασα, ένιωσα όλη μου την ύπαρξη να λιώνει, να μετατρέπεται σε μια απαλή ροή λατρείας γι' Αυτόν, επιθυμίας να Τον ευχαριστήσω και προς κάποια έκπληξη μου…απίστευτη διέγερση.
Εκείνος Γέλασε απαλά και μου Είπε πως δεν θα με εκθέσει μπροστά στους δικούς μου ποτέ και αντί γι αυτού με διέταξε να βγάλω το σουτιέν, πράγμα που έκανα αμέσως, περιγράφοντας Του πως οι σκληρές από επιθυμία ρώγες μου τρυπούσαν το ημιδιάφανο ύφασμα και πόσο φανερό θα ήταν σε όλους πως δεν φορούσα τίποτα κάτω απ την μπλούζα.

Κλείσαμε το τηλέφωνο και προσπάθησα να συγκεντρωθώ στη δουλεία μου, πράγμα απίστευτα δύσκολο, μια και το μουνί μου έσταζε από τις επιθυμίες που ξύπνησε μέσα μου Ο Αφέντης μου και το γυμνό μου στήθος είχε φουσκώσει κάτω από το χάδι του μαλακού υφάσματος τις μπλούζας…

Έστειλα ένα μήνυμα παρακαλώντας να μου Επιτρέψει να χαϊδευτώ, όπου και πήρα απάντηση..
"Φυσικά και…ΟΧΙ. Μπορείς όμως να ανοίξεις λίγο ακόμη την μπλούζα, να πονέσεις τις ρώγες και να τηλεφωνήσεις σε μια φίλη σου και να της πεις την κατάσταση και το πως είσαι".

Τηλεφώνησα σε μια φίλη μου και χωρίς πολλούς προλόγους της είπα πως μίλησα με Τον Κύριο μου, της περιέγραψα τι είχε συμβεί και πόσο πολύ καυλωμένο είμαι…η φίλη μου γέλασε και μου Είπε πως όπως το περιγράφω κι όπως ανασαίνω φαίνεται πόσο μ Έχει ξετρελάνει. Η πραγματικότητα ήταν πως και μόνο το γεγονός πως ένιωθα να ταπεινώνομαι, όπως συμπεριφερόμουν ξεδιάντροπα, σαν καυλωμένη σκύλα που τόλμησα κιόλας με τόση απλότητα να πάρω και να το δηλώσω στη φίλη μου με είχε πια απογειώσει.

Τον ενημέρωσα και ικέτεψα με όλο μου το είναι να μου Επιτρέψει να έρθω σε οργασμό. Η διαταγή που ακολούθησε ήταν να το κάνω στο αποχωρητήριο στη δουλεία, έχοντας ξεγυμνωθεί εντελώς. Τον ευχαρίστησα και με γρήγορο βήμα πήγα στην τουαλέτα κι έκλεισα τι πόρτα. Γδύθηκα προσπαθώντας να μην λερώσω τα ρούχα μου στο πάτωμα και τα κρέμασα στην κρεμάστρα πάνω στην πόρτα…κάθισα και ανοίγοντας τα πόδια έβαλα το χέρι κι ακούμπησα το μουνί μου…

Πόσο μουσκεμένο το ένιωσα!! ακούμπησα με το δάκτυλο μου μουσκεμένο απ τα υγρά μου την κλειτορίδα μου και αμέσως ένιωσα τα μέλη του σώματος μου να μουδιάζουν από μια ζεστή που ξεχύθηκε απ το μουνί μου κι απλώθηκε σ όλο μου το σώμα. την πίεσα απαλά ενώ με το άλλο χέρι έσφιξα δυνατά τις ρώγες και ο οργασμός ήρθε άμεσος, λυτρωτικός, έντονος και Όσο κι αν προσπάθησα να συγκρατηθώ μου ξέφυγε ένα βογκητό και δάγκωσα με δύναμη τα χείλη μου, τόσο που τα ένιωσα να ματώνουν σε μια ύστατη προσπάθεια να μην ακουστώ.
Μου πήρε μερικά λεπτά να συνέλθω και άκουσα Τον προϊστάμενο να με φωνάζει…

Ντύθηκα Όσο γρηγορότερα μου επέτρεπαν τα μουδιασμένα ακόμη μέλη μου και έβαλα λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο μου πριν βγω έξω.
Πήγα στον προϊστάμενο τα χαρτιά που μου ζήτησε, κάνοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες να δείχνω φυσιολογική, και στην ερώτηση του αν είμαι καλά προφασίστηκα κάποιο πονοκέφαλο.

Επέστρεψα στο γραφείο μου όπου πήρα μια βαθιά ανάσα και Έστειλα αμέσως τις ευχαριστίες μου Στον Κύριο μου, νιώθοντας ωστόσο ακόμη απίστευτα ερεθισμένη!
Τι αχόρταγη σκλάβα που Έχετε Κύριε μου!

Σας ευχαριστώ με όλο μου το είναι για την μέρα που μου Χαρίσατε Αφέντη μου…


η λάρα Του

What is TPE and how does it differentiate from a D/s relationship

Τι είναι η Ολική Ανταλλαγή Εξουσίας (Total Power Exchange) και πως διαφοροποιείται από μια σχέση Κυριαρχίας/Υποταγής (D/s relationship)


Από το: TPE vs D/s
Μετάφραση: Chiron

Δήλωση αποκήρυξης : Οι ακόλουθες σκέψεις και ορισμοί είναι αποκλειστικά δικοί μου, και δεν αποτελούν με κανένα τρόπο κάποιο επίσημο ορισμό της έννοιας της Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης.
Όλες οι σχέσεις Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης είναι μοναδικές και τόσο διαφορετικές η μία από την άλλη όσο και κάθε άλλη απλή ερωτική σχέση. Νομίζω ωστόσο ότι υπάρχουν και κάποιες ομοιότητες.
Επίσης, επειδή ακριβώς η σχέση μου με τον Leo είναι αυτή ενός Κυρίαρχου άνδρα και μίας υποτακτικής γυναίκας, το βρίσκω φυσικό να χρησιμοποιώ τη λέξη «Αυτός» για τον Κυριαρχικό, και τη λέξη «αυτή» για την τον υποτακτικό σύντροφο. Το φύλο όπως καταλαβαίνετε δεν αποτελεί ζήτημα σε μία σχέση Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης. Πρόκειται απλά για την οκνηρία μου.

---------------------------------------------------------------------------------
Είναι μάλλον ενδιαφέρον για μένα που είμαι αρκετά νέα στον κόσμο του BDSM, να ανακαλύπτω πόσο εχθρικοί είναι οι άνθρωποι με αυτόν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, όταν πραγματεύονται με την ιδιόρρυθμη ερωτική σχέση με το όνομα Ολική Ανταλλαγή Δύναμης (Total Power Exchange).

Εφόσον το να ζω μέσα στα πλαίσια αυτού του είδους της σχέσης έχει γίνει πλέον τόσο φυσικό για μένα, δυσκολεύομαι να διακρίνω καλά την «απειλή» την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι του χώρου βλέπουν
σε αυτή τη σχέση. Και για να είμαι ειλικρινής, ένα από τα πρώτα κείμενα που διάβασα on-line ήταν τα "9 επίπεδα υποταγής".
Δεν μπορούσα να κατανοήσω γιατί ο συγγραφέας έβρισκε το 9ο επίπεδο υποταγής τόσο απίθανο να επιτευχθεί.

Κατανοώ ασφαλώς ότι μία σχέση Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης δεν είναι για τον οποιονδήποτε.
Και ασφαλώς δεν λέω ότι μια τέτοια σχέση είναι «καλύτερη» από οποιαδήποτε άλλη σχέση Κυριαρχίας/υποταγής.
Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω ωστόσο, είναι ότι πρόκειται για ένα ολοκληρωτικά διαφορετικό «παιχνίδι»

Λοιπόν τι είναι η TPE (Total Power Exchange)?

Το όνομα μιλάει στα αλήθεια από μόνο του.
Ολική για να δηλώσει την αντίθεση με την μερική.
Αυτό σημαίνει ότι η υποτακτική έχει παραδώσει τον εαυτό της στον μοναδικό της σύντροφο, τον Κυρίαρχο. Σώμα, μυαλό και ψυχή. Χωρίς περιορισμούς.
Από την πλευρά του ο Κυρίαρχος έχει αναλάβει αυτή την τεράστια ευθύνη. Έχει την υποτακτική υπό την πλήρη κατοχή του.
Λοιπόν πως αυτή η τοποθέτηση των πραγμάτων καταφέρνει να διαφοροποιήσει μια σχέση TPE από μια σχέση Κυριαρχίας/υποταγής?
Θα χρησιμοποιήσω τη σχέση μου με τον Leo στα παραδείγματα που θα παραθέσω, επειδή ακριβώς γνωρίζω τη λειτουργία της σχέσης μας καλύτερα από αυτή οποιασδήποτε άλλης.

Είναι μια δέσμευση ζωής

Τα TPE ζευγάρια δεσμεύονται για όλη τους τη ζωή. Ο θάνατος του ενός από τους δύο συντρόφους είναι η μόνη πιθανή «έξοδος» από αυτή τη σχέση. Τα περισσότερα TPE ζευγάρια που γνωρίζω είναι μέσα σε αυτή για όλη τους τη ζωή. Όταν ο Leo και εγώ παντρευτήκαμε υποσχέθηκα να τον Αγαπώ, να τον Τιμώ και να τον Υπακούω μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. Για τους ανθρώπους που ήταν παρόντες ήταν απλά ένας γάμος σαν οποιονδήποτε άλλο. Τίποτα το ιδιαίτερα ασυνήθιστο με τους όρκους, εκτός ίσως από το μέρος το σχετικό με την «υπακοή».

Ο Leo και εγώ ακολουθούμε τους όρκους μας κατά λέξη.
Η υποτακτική δεν μπορεί να αποχωρήσει από τη σχέση.

Έχει παραδώσει τον εαυτό της στον Κυρίαρχο της και μαζί έχει παραιτηθεί και της δυνατότητας να δώσει τέλος σε μία σχέση. Και εφόσον είναι δεσμευμένοι για όλη τους τη ζωή , δεν υπάρχει στα αλήθεια έξοδος για την υποτακτική, απλά δεν μπορεί να φύγει από τη σχέση.

Αυτό είναι ένα από εκείνα τα σημεία που κάνουν τους περισσότερους ανθρώπους να «μαζεύονται» όταν μιλάνε σχετικά με μια τέτοιου είδους σχέση.

Το επιχείρημα τους ότι «μπορείς να φύγεις εάν το θέλεις» είναι φυσικά έγκυρο από την άποψη ότι μπορώ να βγω έξω από την πόρτα, αν έπρεπε να προσβληθώ από κάποια κρίση παραφροσύνης.
Ωστόσο ο Leo θα με ακολουθούσε και θα με έφερνε πάλι πίσω στο σπίτι.
Και αυτό είναι δικαίωμα του να το κάνει.

Τα περισσότερα από τα TPE ζευγάρια δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου πρακτικά δραστικά μέτρα στηρίζουν αυτή την «αδύνατο να αποχωρήσεις» απόφαση, την οποία τα ίδια ζευγάρια πήραν όταν εισήλθαν σε αυτού του τύπου τη σχέση.

Στη δική μας περίπτωση υπάρχουν δύο βασικά πράγματα.Καταρχήν δεν έχω κάποια απασχόληση έξω από το σπίτι μας. Κατά συνέπεια δεν έχω καθόλου δικά μου χρήματα. Όταν για κάποιο λόγο χρειαστώ χρήματα είμαι υποχρεωμένη να τα ζητήσω από τον Leo, και αυτός είναι που θα μου τα δώσει. Αν υπάρχουν ρέστα από κάποια αγορά που έχω κάνει είμαι υποχρεωμένη να τα δώσω πίσω στο Leo.
Ύστερα δεν έχω δικό μου αυτοκίνητο και έτσι δεν μπορώ να πάω πιο πέρα από εκεί που τα πόδια μου μπορούν να με πάνε, και δεν υπάρχουν δημόσια μεταφορικά μέσα εδώ γύρω. Έτσι, ακόμα και αν ξαφνικά με έπιανε κάποια κρίση τρέλας και επιχειρούσα να φύγω, αυτό θα μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο.

Γνωρίζω ότι για τους περισσότερους ανθρώπους αυτό ακούγεται σαν φυλακή. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας είναι ότι είναι μια φυλακή μέσα στην οποία επιθυμώ να είμαι κλεισμένη.
Τα πρακτικά ζητήματα είναι εκεί για να στηρίζουν αυτή την επιθυμία-και για τους δυο μας. Σκέφτομαι σχετικά με αυτό σαν μια στάση ζωής την οποία μοιράζομαι με άλλους πολύ αφιερωμένους στην δέσμευση τους ανθρώπους, όπως είναι οι καλόγριες και οι μοναχοί (και η σύγκριση τελειώνει κάπου εδώ LOL)

Έχω ανακαλύψει ότι με το πέρασμα του χρόνου η σκέψη της φυγής γίνεται όλο και πιο απόμακρη.
Απλά δεν είναι πλέον ένα ζήτημα. Ακριβώς όπως και η όποια άλλη ιδιοκτησία του Leo βρίσκομαι απλώς εδώ. Όπως ακριβώς το αυτοκίνητο του δεν μπορεί να ξεκινήσει από μόνο του, έτσι και εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω από τον έλεγχο που ασκεί πάνω μου.

Δεν υπάρχει συμβόλαιο

Παρακολουθώντας τα όσα λέγονται στο Διαδίκτυο, θα δεις ότι οι περισσότεροι "γκουρού" του D/s σου λένε να διαπραγματευθείς ένα συμφωνητικό πριν εμπλακείς σε μια 24/7 σχέση Κυριαρχίας/υποταγής.
Θα πρέπει να υπάρχει ένα είδος συμβολαίου το οποίο θα «ρυθμίζει» αυτά που επιτρέπονται και αυτά που δεν επιτρέπονται μέσα στα πλαίσια της σχέσης. Σε μια μερική σχέση δείχνει λογικό ότι υπάρχει η ανάγκη ενός συμφωνητικού.

Υπάρχουν περιοχές μεταξύ των δύο προσώπων οι οποίες βρίσκονται έξω από τα πλαίσια των σχέσεων Κυριαρχίας/υποταγής?
Παιδιά ίσως ή η εξωτερική απασχόληση της υποτακτικής?
Υπάρχει ένα χρονικό πλαίσιο στη σχέση? Μήπως η ανταλλαγή δύναμης ισχύει μόνο για το χώρο της κρεβατοκάμαρας?

Σε μία σχέση Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης ένα συμβόλαιο είναι άνευ ουσίας. Η υποτακτική έχει ήδη παραδοθεί ολοκληρωτικά στον Κυρίαρχο της. Δεν υπάρχει λόγος να στενέψει η έκταση της επιρροής του πάνω της. Αυτός έχει όλη την ισχύ. Αυτή δεν έχει τίποτα. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το τοποθετήσεις αυτό σε
ένα κομμάτι χαρτιού.

Το μόνο κομμάτι χαρτιού που έχουμε είναι οι όρκοι του γάμου μας ,και αυτοί που δώσαμε ο ένας στον άλλο όταν μου φόρεσε το κολάρο, 6 μήνες μετά το γάμο μας...


Δεν υπάρχουν κανόνες

Όταν εγκαθιδρύσαμε την Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης σχέση μας, προσπαθήσαμε να μαζέψουμε όσο το δυνατό περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το « πώς να το κάνετε με το σωστό τρόπο».
Όλοι λέγανε ότι χρειαζόμασταν κανόνες. Προσπαθήσαμε σοβαρά.
Καταγράψαμε πολλές από τις ιδέες και προτάσεις που νιώθαμε ότι μπορεί να μας ταιριάζουν. Αλλά στο τέλος ανακαλύψαμε ότι αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά σπατάλη χαρτιού.
Επειδή απλά ο Leo έχει τον απόλυτο λόγο.
Εάν μου πει να πάω και να βάψω τα μαλλιά μου μοβ, αυτό ακριβώς και πρόκειται να κάνω.Οι αποφάσεις του σχετικά με μένα δεν μπαίνουν συχνά σε λεπτομέρειες του τύπου τι να φορέσω, πότε να πάω στο μπάνιο και σε καθημερινές συνήθειες σαν αυτές.
Αλλά φυσικά αν για κάποιο λόγο το θελήσει, μπορεί να πάρει και «όλες τις μικρές μου αποφάσεις» επίσης.Και αυτό είναι δικαίωμα του.
Κυρίως αποφασίζει για τις γενικές γραμμές. Στο παράδειγμα της κόμμωσης μου, γνωρίζω ότι με προτιμά με κοντά κουρεμένο μαλλί, και από εκεί και μετά εξαρτάται από μένα να αποφασίσω το πότε χρειάζομαι κούρεμα ή κάτι άλλο σχετικό με την κόμμωση μου.
Όταν νομίζω ότι είναι ώρα να φτιάξω το μαλλί μου θα τον ρωτήσω αν μπορώ να κλείσω ραντεβού με την κομμώτρια μου, και θα του ζητήσω τα χρήματα για να πληρώσω.
Όσο για την ακόμα μεγαλύτερη εικόνα, ο Leo αποφασίζει για τις προτεραιότητες μου-για το πώς πρέπει να χρησιμοποιώ το χρόνο μας , και για το πότε μου επιτρέπεται να βγαίνω από το σπίτι.
Έχει αποφασίσει ότι προς το παρόν δεν πρέπει να έχω κάποια εξωτερική απασχόληση, επιπλέον δεν έχω καθόλου δικά μου χρήματα, ούτε μεταφορικό μέσο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αυτό θα το ονόμαζαν φυλάκιση. Και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν το γεγονός, ότι αυτή ακριβώς είναι και η ζωή που με κάνει ευτυχισμένη.

Δεν υπάρχει λέξη ασφαλείας (safeword)...

Προς έκπληξη μου ανακάλυψα ότι οι άνθρωποι στα αλήθεια προσβάλλονται, όταν μαθαίνουν ότι δεν έχω κάποια λέξη ασφαλείας.
Δεν καταλαβαίνω καν την έννοια της λέξης ασφαλείας. Θα ένιωθα ότι εγώ έχω τον έλεγχο αν μπορούσα να κραυγάζω «κόκκινο» ή «κίτρινο», και ο Leo ήταν υποχρεωμένος να σταματήσει οτιδήποτε και αν έκανε.

Σε μια σχέση Ολοκληρωτικής Ανταλλαγής Δύναμης δεν υπάρχουν «διαλείμματα για ξεκούραση» ούτε λέξεις ασφαλείας. Ό Leo είναι ο Αφέντης σε συνεχή βάση. Γνωρίζει τις αντιδράσεις μου αρκετά καλά έτσι ώστε να μπορεί να εκτιμήσει την όποια δραστηριότητα του και είτε να τη συνεχίσει ή να την αλλάξει.
Για μένα είναι σαν τον προπονητή κάποιας ομάδας του basketball.
Ο προπονητής πιέζει τα όρια των παικτών του, συχνά πέραν και του σημείου που ο κάθε παίκτης φαντάζεται ότι είναι ικανός να φτάσει.
Και ένας καλός προπονητής το κάνει αυτό ξανά και ξανά. Και οι παίκτες του τον αγαπούν για αυτή του την ικανότητα.
Εάν ένας παίκτης πει «δεν αντέχω άλλο…» είναι πιθανό ότι κάποιος προπονητής θα του απαντήσει «εντάξει ,το ξέρω ότι δεν μπορείς». Ένας καλός προπονητής όμως θα έλεγε « Ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις .Σου έχω εμπιστοσύνη. Προσπάθησε πιο σκληρά»
Ή ακόμα μπορεί να δοκίμαζε την ψυχολογία του αντίστροφου, γνωρίζοντας ότι αν πει προς τον παίκτη «Δεν περίμενα ότι θα μπορούσες να το κάνεις», ο παίκτης θα το έβλεπε σαν πρόκληση για να ξεπεράσει ακόμα και τον καλύτερο του εαυτό.
Δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις ούτε «γνωστά όρια»

Οι περισσότεροι παίκτες στη δημόσια σκηνή θα διαπραγματευθούν μια σκηνή, και θα καθορίσουν τα όρια του υποτακτικού πριν αρχίσουν να παίζουν.
Αυτό δεν ισχύει για ένα TPE ζευγάρι. Είναι τελείως άσχετο ακόμα και το να σκέφτεσαι σύμφωνα με αυτά τα πρότυπα.
Έχω παραδώσει στο Leo το σώμα, το μυαλό, και την ψυχή μου και έχει αναλάβει να διαχειριστεί την εξερεύνηση των ορίων μου.
Ασφαλώς όλοι οι άνθρωποι έχουν όρια-συμπεριλαμβανομένης και μιας υποτακτικής σε μια TPE ερωτική σχέση.
Έχω πολλά! Αλλά μέρος αυτού που μας προκαλεί ρίγη συγκινήσεως είναι να τα ανακαλύπτουμε, και για τον Leoνα τα ωθεί προς τα εμπρός, …όποια όρια αισθάνεται ότι είναι επιθυμητό να ωθήσει...…


Και για να ολοκληρώσουμε…

Λοιπόν, ποιος είναι ο απώτερος στόχος ενός ζευγαριού που ζει μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης Ολικής Ανταλλαγής Δύναμης?
Θα έλεγα ότι είναι μια συμβίωσις; το να γίνουν σχεδόν «ένα πρόσωπο», ή ένα είδος οργανισμού το οποίο είναι ΕΝΑ αλλά αποτελείται από δύο αλληλοεξαρτώμενα κύτταρα.
Σίγουρα αυτή η σχέση δεν είναι για τον καθένα. Τα δύο εμπλεκόμενα πρόσωπα θα πρέπει να τη θέλουν στα αλήθεια και να αποκομίζουν ευχαρίστηση από αυτή. Η υποτακτική θα πρέπει να νιώθει την ανάγκη να παραδώσει κάθε έλεγχο, και ο Κυρίαρχος από την άλλη πλευρά πρέπει να έχει την ανάγκη του ολοκληρωτικού ελέγχου.
Είναι ποτέ δυνατόν να πλησιάσεις ένα στόχο όπως αυτός? Χμμμ…ίσως όχι.
Και από μια άποψη αυτό δεν έχει και τόση σημασία.

Το ταξίδι που πρέπει να κάνεις για να φτάσεις εκεί προσφέρει την ικανοποίηση από μόνο του.


Και ναι, σε μας αρέσει να ταξιδεύουμε...

TA 9 ΕΠΙΠΕΔΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

9 levels of submission

---

ΤΥΠΟΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΩΝ

TA 9 ΕΠΙΠΕΔΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
από την Diane Vera
Μετάφραση: Chiron

1- Ο ΚΑΘΑΡΑ ΜΗ-ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΜΑΖΟΧΙΣΤΗΣ -ΦΙΛΗΔΟΝΙΣΤΗΣ

Καμία σχέση με την υποδούλωση ,την ταπείνωση ή την παράδοση του
ελέγχου¨ απλά πόνος ή/και καρυκευμένη φιληδονία, πάντα πάνω στους
όρους του ίδιου του μαζοχιστή, και αποκλειστικά προς δική του
ευχαρίστηση (διεγείρετε σεξουαλικά αποκλειστικά/κυρίως από τις ίδιες
τις σωματικές του αισθήσεις παρά από τη «χρήση» του ως μέσου για
την ικανοποίηση του σαδισμού του συντρόφου του).

2- Ο ΨΕΥΔΟΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΜΗ-ΣΚΛΑΒΟΣ

Δεν παίζει καν τον «σκλάβο» αλλά προτιμά τη θέση του «υποτακτικού»
σε παιχνίδια ρόλων όπως π.χ σε σκηνές με καθηγητές σχολείων,
σκηνές όπου υποδύεται το βρέφος (infatilism), σκηνές
όπου «εξαναγκάζεται» να φορέσει ενδυμασία του αντίθετου φύλου (forced transvestism).
Συνήθως κινείται στα πλαίσια της ταπείνωσης ,αλλά όχι της
υποδούλωσης, ακόμα και σε μορφή παιχνιδιού.

3- Ο ΨΕΥΔΟΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΟΛΩΝ

Του αρέσει να υποδύεται το σκλάβο¨ του αρέσει να αισθάνεται
δουλοπρεπής ¨ μπορεί ακόμη σε κάποιες περιπτώσεις να του αρέσει η
αίσθηση ότι «χρησιμοποιείται» για να ικανοποιήσει το σαδισμό του
συντρόφου¨ μπορεί ακόμη να υπηρετεί τον/την Κυρίαρχο με κάποιους
τρόπους, αλλά μόνο υπό τους όρους του ίδιου του «σκλάβου».
Υπαγορεύει τους όρους του παιχνιδιού σε μεγάλο βαθμό: συχνά κινείται
στο χώρο του φετιχισμού (π.χ ποδολάτρες)

4- Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΜΗ-ΣΚΛΑΒΟΣ

Παραδίδει τον έλεγχο αληθινά (μόνο προσωρινά και μέσα σε
προσυμφωνημένα όρια), αλλά παίρνει ικανοποίηση κυρίως από όψεις
υποταγής που δεν σχετίζονται με προσφορά υπηρεσίας ή χρήση του από
τον/την Κυρίαρχο. Διεγείρεται κυρίως από καταστάσεις αγωνίας
(suspence), από την αίσθηση ότι είναι τρωτός και ευπαθής (vulnerability),
και/ή με το να παραδίδει την υπευθυνότητα του εαυτού του.
Δεν είναι αυτός που υπαγορεύει το σκηνικό εξαιρουμένων των
πολύ γενικών όρων , αλλά ακόμα αναζητά κυρίως τη δική του/της ευχαρίστηση
(σε αντιδιαστολή με εκείνον/εκείνη που παίρνει απόλαυση κυρίως
προσφέροντας ικανοποίηση στον/στην Κυρίαρχο)

5- Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΟΛΩΝ

Παραδίδει τον έλεγχο στα αλήθεια (ωστόσο μόνο προσωρινά, μόνο κατά
τη διάρκεια σύντομων «σκηνών» και μέσα στα πλαίσια ορίων), και
λαμβάνει ευχαρίστηση κυρίως με το να υπηρετεί ή να
χρησιμοποιείται από τον/την Κυρίαρχο-αλλά μόνο για λόγους
ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ κυρίως ερωτικής. Μπορεί να συμμετέχει ή όχι σε σκηνές
που περιλαμβάνουν το στοιχείο του πόνου. Αν συμμετέχει, τότε διεγείρεται
από τον πόνο με έμμεσο τρόπο, δηλ. απολαμβάνει να είναι το αντικείμενο
της ικανοποίησης του σαδισμού του/της συντρόφου του, στον/στην
οποία ο υποτακτικός αυτού του τύπου θέτει πολύ λίγες αξιώσεις και περιορισμούς.

6- Ο ΜΗ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΣ ΜΙΚΡΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΟΛΩΝ ΗΜΙ-ΣΚΛΑΒΟΣ

Παραδίδει τον έλεγχο αληθινά (συνήθως με κάποια όρια) ¨ θέλει να
υπηρετεί και να χρησιμοποιείται από τον/την Κυρίαρχο¨ επιθυμεί να
παρέχει πρακτικές/μη ερωτικές αλλά επίσης και υπηρεσίες ερωτικής φύσης
και διασκέδασης¨ αλλά μόνο όταν ο «σκλάβος» έχει τη διάθεση.
Μπορεί ακόμα και να δρα σαν σκλάβος πλήρους απασχόλησης,
για ας πούμε, κάποιες μέρες σε μια χρονική περίοδο, αλλά είναι
ελεύθερος να αποχωρήσει οποιαδήποτε στιγμή (ή στο τέλος μιας
προσυμφωνημένης περιόδου). Μπορεί να έχει ή όχι σχέση μακράς διαρκείας
με τον/την Κυρίαρχο, αλλά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο «σκλάβος»
έχει την τελευταία λέξη σχετικά με το πότε θα προσφέρει τις υπηρεσίες του/της.

7- Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ ΜΕΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΜΕΣΩ ΚΟΙΝΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Έχει μια τρέχουσα δέσμευση σε μια σχέση ιδιοκτήτη/σκλάβου και θεωρεί
τον εαυτό του ιδιοκτησία του/της Κυρίαρχου πάντοτε.
Επιθυμεί να υπακούει και να προσφέρει ευχαρίστηση στον/στην Κυρίαρχο
σε όλες τις όψεις της ζωής- πρακτικές/μη ερωτικές ή και για λόγους
ερωτικής απόλαυσης. Αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο του σε άλλες
δεσμεύσεις (π.χ στη δουλειά του) αλλά ο/η Κυρίαρχος έχει τον πρώτο
λόγο πάνω στον ελεύθερο χρόνο του/της σκλάβας/ου.

8- Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ - ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

Ο σκλάβος θεωρεί για τον εαυτό του/της ότι υπάρχει στη ζωή
αποκλειστικά και μόνο για την ικανοποίηση και ευημερία του/της
Κυριάρχου. Σε ανταπόδοση αυτού ο σκλάβος προσδοκά να θεωρείται ως το
πολυτιμότερο πράγμα που ο/η Κυρίαρχος έχει στην ιδιοκτησία του/της.
Αυτή η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ από το ρόλο της παραδοσιακής
οικοκυράς, με τη διαφορά ότι στον κόσμο του S/M η θέση του/της σκλάβας/ου
έιναι πιο πιθανό να στηρίζεται πλήρως στην κοινή συναίνεση και
ομοφωνία , ιδιαίτερα όταν ο σκλάβος είναι αρσενικού γένους.
Στον κόσμο του S/M, ένας διακανονισμός σχετικά με την πλήρους χρόνου
υποδούλωση ενός σκλάβου, ξεκινά μέσα από τη σαφή και κατηγορηματική
συναίσθηση του μεγέθους και της σημασίας αυτού του διακανονισμού,
με περισσότερη συναίσθηση της δύναμης που παραδίδεται, και
ως εκ τούτου αυτή η μορφή δεσμεύσης ξεκινά πολύ πιο προσεκτικά και
με μεγαλύτερη συναίσθηση των πιθανών κινδύνων , καθώς και
με πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες συμφωνίες από αυτές που
συνήθως προηγούνται ενός παραδοσιακού γάμου.

9- ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ ΔΙΧΩΣ ΟΡΙΑ ΜΕΣΩ ΚΟΙΝΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Ένα ιδεώδες κοινής φαντασίωσης το οποίο πιθανόν δεν υφίσταται στην
πραγματική ζωή (εξαιρουμένων κάποιων εξουσιαστικού τύπου θρησκευτικών λατρειών
και άλλων καταστάσεων όπου η «συγκατάθεση» επιβάλλεται μέσω πλύσης
εγκεφάλου και/ή κοινωνικών ή οικονομικών πιέσεων, και ως εκ τούτου
δεν είναι πλήρως συναινετικές)
Κάποιοι καθαρολόγοι στο χώρο του S/M θα επιμείνουν ότι δεν είσαι
αληθινά σκλάβος παρά μόνο αν είσαι πρόθυμος να κάνεις απολύτως τα
πάντα για τον/την Κυρίαρχο σου , χωρίς κανένα απολύτως όριο. Έχω συναντήσει
ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είναι σκλάβοι χωρίς κανένα όριο ,
αλλά σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έχω λόγους να αμφιβάλλω για την
αξιοπιστία των ισχυρισμών.